Jabłko w kieszeni...

Niby już po a właściwie to tak jakby wszystko trwało cały czas. No bo chyba o to też chodzi.
Zaskakiwało mnie prawie wszystko. A przede wszystkim, że udawało się to co miało nie być do końca tak, jak było zaplanowane.
I naprawdę było pięknie i na ślubie i na weseleu i pięknie jest teraz.
Dobrze było taki czas przeżyć z osobami najbliższymi. Z rodzicami i najlepszymi na świecie świadkami, którym należą się podziękowania za wszystko, nie tylko za wrześniową sobotę. Z x. D. u którego zawsze czekała na nas herbata a teraz dostaliśmy cudną mszę i niesamowite dobre słowo. Z naszymi rodzinami i przyjaciółmi, którzy są zawsze i teraz też byli.
I tak jak zaczęło się kiedyś w górach, tak te góry i to co się zaczęło trwają razem, zaczynając od pierwszych słów kazania poprzez piękną "Sielankę", zaśpiewaną przez najlepszą siostrę i najlepszą świadkową w jednym. I niech się na razie nie kończy ;)

komentarze (1) | dodaj komentarz

Nie zgadzam się z panią Kazią. Jakoś mam wrażenie, że to co chce widzi od kuchni, a to co najbardziej krytykuje - od salonu z wielkim telewizorem, a nie od piwnicy czy podwórka na przykład. Nie mam ochoty na pisanie recenzj. Nie mówię, że nie jest to książka, której nie warto przeczytać, ale trochę razi ogromna wiedza z postawionymi obok niej lakonicznymi informacjami, krzyczącymi niczym jakieś aferowe nagłówki. Może drugą stronę warto by równie dogłębnie zbadać.

...............................................................................................................................................................................

Sprawy dzieją się normalnie i zarazem dziwnie jakoś. Nie ma dziwnego pędu, stresu jeszcze też nie i oby go nie było, chociaż jest mnóstwo drobiazgów o których trzeba pamiętać. I trzeba zrobić porządki, chociażby w pokoju, który podobno ciągle jeszcze będzie mój. I właśnie to jest i dziwne i normalne...

komentarze (1) | dodaj komentarz