Jabłko w kieszeni...

To tak jakby spać  wciąż pod kocem historii nie-swoich, które w swoje się łączą. Wszystko się łączy. Dawne opowiadania o płocie stają się prawdziwe, o ludziach, którzy stoją przede mną a ja staram się dojrzeć w nich choćby nitkę z tego koca. W ciepłe wakacje jest najłatwiej. Można porzucić kołdry i wszystko co nam przeszkadza śnić podróże. Od domu do odbudowaego kościoła, cmentarza przez krąg jakiś zaklęty, niewidzialny, magiczny i prosty zarazem, boski i Ziemski... I kobiety... Pośród tego wszystkiego, które trzymają to koło gdy mężczyźni idą siać i zbierać. Taki świat, który się czasem jeszcze uda dojrzeć.

Tam kobieca solidarność jest oczywista i naturalnie czasem nieobecna.

"Kobiety zmartwychwstają jedna przez drugą, damy odradzają się w dziwkach, dziwki w damach..."

idąc za Saramago. Od tej solidarności u niego aż miałam dreszcze w drodze do domu...

komentarze (2) | dodaj komentarz

Dawno temu:

M: Całą chcesz przeczytać?

Ja: Nie, tylko do wybuchu powstania...

P.S. Przeczytałam całą.

Każdego sierpnia zastanawia mnie uparcie jedna rzecz: na ile jesteśmy inni i tacy sami jak rocznik 20... I zawsze żal mi, że chociaż do maleńkiej część Zośki i Parasola nie mogę na chwilę przyjść tak jak do zwykłych przyjaciół. Nie możemy usiąść, pogadać, napić się herbaty, przejść po górach, razem pośmiać... Bo gdy przychodzę wita mnie tylko cisza i ciepłe ogniki dla tych, którzy zawsze będą mieli po dwadzieścia lat, więcej odwagi ode mnie, mniej szczęścia i może dopiero od niedawna to o co walczyli...

A może i nie...

komentarze (1) | dodaj komentarz