Jabłko w kieszeni...

Jedną z piękniejszych rzecy, jaka może spotkać autora jest wzruszenie czytelnika, który powraca do fragmentów, do bohaterów jak do przyjaciół. 
Śnieg za oknem uparcie przypomina mi wieczory spędzone przy "Cieniu wiatru" Carlosa Ruiza Zafona. Wszystkie latarnie stają się podobne, jak tamta ze zdjęcia. "Gra anioła" kusi z wystawy. Jakby chciała chwycić za rękę i wciągnąć przez okładkę. Na Cmentarz Zapomnianych Książek. Boję się tylko, że będzie mi żal, jeśli nie spotkam tam Juliana Caraxa, jeśli ta pierwsza będzie jednocześnie ostatnią. Pozostaje mieć nadzieję i cieszyć się, że autor dał ku temu możliwość.

komentarze (3) | dodaj komentarz

Idziemy się przywitać ze św. Marcinem. I podzielić się rogalami. Tak jak kiedyś poznańscy cukiernicy na prośbę proboszcza Jana Lewickiego, o czym się często zapomina. Idziemy zobaczyć dawny Poznań. Nie przez inscenizację, ale przez ten teraźniejszy.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Szczęście jest dziś chyba słowem trochę niemodnym i zdaje mi się czasem, że stanowi jakieś tabu. Coś, czego się wystrzegamy obkładając się kartkami z cyklu: jest mi źle...
Dzisiaj mogę postawić na stole dwa takie same kubki, zaparzyć białą herbatę. I dziwne to wszystko, że tu nie chodzi o pokazywanie nagich pleców, domu od kuchni, obnażanie ran. Takie po prostu: dobrze mi.
...............................................................................................................................................................................................................................
Paryż mi się śni. Bagietka z serem, mus owocowy, katedra wyłożona puchem, ranek nad wieżą Montparnasse, no i... a niech już będzie Hermes: Elixir des merveilles... pociągi, samoloty, zajęcia w amfiteatrze, Hugo co się zamyślił i nawet Maj go nie obudził. A może? ...

komentarze (1) | dodaj komentarz